King James Version
AFR DVK
1
Then Job answered and said,
Toe het Job geantwoord, en gesê,
2
How long will ye vex my soul, and break me in pieces with words?
Hoe lank sal julle my siel bedroef, en my met woorde verbrysel?
3
These ten times have ye reproached me: ye are not ashamed [that] ye make yourselves strange to me.
Hierdie tien maal het julle my verwyt: julle is nie skaam dat julle julle vreemd teenoor my maak nie.
4
And be it indeed [that] I have erred, mine error remaineth with myself.
En as dit werklik so is dat ek gedwaal het, bly my dwaling by myself.
5
If indeed ye will magnify [yourselves] against me, and plead against me my reproach:
As julle julle waarlik teen my verhef, en teen my my verwyt aanvoer:
6
Know now that God hath overthrown me, and hath compassed me with his net.
Weet nou dat God my omverwerp het, en my met sy net omsingel het.
7
Behold, I cry out of wrong, but I am not heard: I cry aloud, but [there is] no judgment.
Kyk, ek roep oor onreg, maar ek word nie gehoor nie: ek roep hard, maar daar is geen oordeel nie.
8
He hath fenced up my way that I cannot pass, and he hath set darkness in my paths.
Hy het my weg versper dat ek nie kan verbygaan nie, en Hy het duisternis op my paaie gestel.
9
He hath stripped me of my glory, and taken the crown [from] my head.
Hy het my heerlikheid van my afgestroop, en die kroon van my hoof geneem.
10
He hath destroyed me on every side, and I am gone: and mine hope hath he removed like a tree.
Hy het my aan alle kante afgebreek, en ek is heengegaan: en my hoop het Hy soos ‚'n boom uitgeruk.
11
He hath also kindled his wrath against me, and he counteth me unto him as [one of] his enemies.
Hy het ook sy toorn teen my aangesteek, en Hy reken my as een van sy vyande.
12
His troops come together, and raise up their way against me, and encamp round about my tabernacle.
Sy troepe kom saam, en werp hulle pad teen my op, en kampeer rondom my tent.
13
He hath put my brethren far from me, and mine acquaintance are verily estranged from me.
Hy het my broers ver van my af laat weggaan, en my bekendes is waarlik van my vervreemd.
14
My kinsfolk have failed, and my familiar friends have forgotten me.
My verwante het opgehou, en my bekende vriende het my vergeet.
15
They that dwell in mine house, and my maids, count me for a stranger: I am an alien in their sight.
Dié wat in my huis woon, en my diensmaagde, reken my as ’n vreemdeling: ek is ’n uitlander in hulle oë.
16
I called my servant, and he gave [me] no answer; I intreated him with my mouth.
Ek het my dienaar geroep, en hy het my geen antwoord gegee nie; ek het by hom met my mond gesmeek.
17
My breath is strange to my wife, though I intreated for the children’s [sake] of mine own body.
My asem is vreemd vir my vrou, alhoewel ek gesmeek het vir die kinders van my eie liggaam.
18
Yea, young children despised me; I arose, and they spake against me.
Ja, jong kinders verag my; ek staan op, en hulle spreek teen my.
19
All my inward friends abhorred me: and they whom I loved are turned against me.
Al my intieme vriende verafsku my: en dié wat ek liefgehad het, is teen my gekeer.
20
My bone cleaveth to my skin and to my flesh, and I am escaped with the skin of my teeth.
My gebeente kleef aan my vel en aan my vlees, en ek is met die vel van my tande ontvlug.
21
Have pity upon me, have pity upon me, O ye my friends; for the hand of God hath touched me.
Ontferm julle oor my, ontferm julle oor my, o julle my vriende; want die hand van God het my aangeraak.
22
Why do ye persecute me as God, and are not satisfied with my flesh?
Waarom vervolg julle my soos God, en is nie versadig van my vlees nie?
23
Oh that my words were now written! oh that they were printed in a book!
Ag, dat my woorde nou geskrywe was! ag, dat hulle in ‚'n boek gedruk was!
24
That they were graven with an iron pen and lead in the rock for ever!
Dat hulle met ‚'n ysterpen en lood in die rots vir ewig uitgekap was!
25
For I know [that] my redeemer liveth, and [that] he shall stand at the latter [day] upon the earth:
Want ek weet dat my Verlosser lewe, en dat Hy in die laaste op die aarde sal staan:
26
And [though] after my skin [worms] destroy this [body], yet in my flesh shall I see God:
En al word my vel ná my liggaam vernietig, tog sal ek in my vlees God sien:
27
Whom I shall see for myself, and mine eyes shall behold, and not another; [though] my reins be consumed within me.
Wat ek self sal sien, en my oë sal aanskou, en nie ’n ander nie; alhoewel my niere in my binneste verteer is.
28
But ye should say, Why persecute we him, seeing the root of the matter is found in me?
Maar julle moet sê, Waarom vervolg ons hom, aangesien die wortel van die saak in my gevind word?
29
Be ye afraid of the sword: for wrath [bringeth] the punishments of the sword, that ye may know [there is] a judgment.
Wees julle bevrees vir die swaard: want toorn bring die strawwe van die swaard, dat julle mag weet dat daar ‚'n oordeel is.